Audacity ezagutuz

2009ko Bertsolari Txapelketari buruzko nire lehen poadcasta egin berri dut audacity programarekin eta oso ariketa interesgarria iruditu zait. Hona hemen emaitza:

[AUDIO http://euskaltube.com/uploads/audio/nRw1weiPrmLEtjZuILQI.mp3|TITLES=BERTSOLARITXAPELKETA|WIDTH=480]

Community Manager

Community Managerrak enpresaren aho eta belarri dira, hitz eginez eta entzunez bezeroekin harremanetan daudenak. Oraindik goiz da esateko Community Manager bezala ikusten dudan neure burua. Orain arte ez nuen ideiarik ere zer zen lanpostu hau, ez nekien existitzen zenik ere. Baina orain, egiten duten lana gainetik ezagutzen dut eta gai naiz hauen lanaren nondik norakoak azaltzeko.

Lanpostu honetan ez da nahikoa interneten nabigatzen jakitea, areago doan ezagutza bat eskatzen du. Gainera, dinamismo eta eguneroko arreta bat ere beharrezkoa da. Kontua ez da komentarioren bat sarean zintzilikatuta uztea, sare sozialetan ibiltzea edo blog bat sortu eta ondoren ahaztea, Community Managerrak aktiboa izan behar du eta bezeroak dauden lekuan egon behar du, eurekin elkarreragin. Jendearen bitartekari izatea atsegina dela iruditzen zait, horregatik, Community Manager bezala gustura arituko nintzateke. Jendeari entzuten badakit, eta iritziak entzuteaz gain ikasitakoa transmititzen ere badakidalakoan nago. Hori dela eta, lan honetan aritzeko kapaz naizela uste dut.

Hala ere, erdibidean ikusten dut nire burua. Ez diot lan honi baiezkorik ematen, ezta ezetzik ere. Lanpostu honetan bestelako ezaugarriak ere ezinbestekoak dira: elkarrizketaren estratega ona izatea, teknologia berriaz, Internetez eta web 2.0-z gozatzea, publizitate eta marketing inguruko ezagutza izatea… Ezaugarri guzti hauek eta gehiago beharrezkoak dira, eta nik oraingoz, ez ditut. Denak ez behintzat. Horregatik ez diot baiezkorik ematen lanari, ez baitut ziur ikusten Comunity Managerraren eta nire perfilak noizbait bat egingo duten. Oraingoz beraz, beste lan mota batean amesten dudan arren, ez dizkiot honi ateak itxiko.

Komunean ezkutatutako kazetari baten antzera

Argazkigintza klaseko atsedenaldia aprobetxatu dut une batez komunera joateko. Bat-batean tiro hotsa entzun dut eta korridorera irten naiz zer jazo den ikusteko asmoz. Jendea alde batetik bestera korrika, burua tapatuta duten hainbat morroi ikasle eta irakaslerekin burrukan, gogoz kontra eurekin eramaten, indarka, zalapartaka…  Zur eta lur geratu naiz ikusitakoarekin, ez dut inoiz antzekorik ikusi.

Berriro ere barrura sartu naiz, inork ikusi eta ni ere iskanbilan sartu baino lehen. Zer egin ez nekiela geratu naiz eta segundoak minutu egin zaizkit. Erlojuaren tik-taka gelditu egin da, denbora izoztu balitz bezala. Oihuak geratzen ez direnez eta zalaparta areagotzen doanez, komunean norbait ba ote dagoen begiratu dut. Komunak hutsik, bakarrik nago.

Larrialdietara deitzea erabaki dut orduan eta bi aldiz pentsatzen jarri baino lehen, 112 markatu dut. Gertatutakoa azaldu eta gero segituan etorriko direla hitzeman didate. Ondoren, klasekide bati hots egitea bururatu zait. Askotan zigarro gosez egoten direnak korridoreko eskaileretan igarotzen dituzte minutuak ke artean, eta agian, beraiek ere ikusi dute ezbeharra. Gainera, posible da beraiek iskanbilaren erdian egon izana, morroiak eskaileretatik gertu ikusi baititut.

Deika nengoela milaka gauza pasa zaizkit burutik: deia erantzuten ez badu klasea hasita egongo dela, beharbada bera izan dela bahitu duten ikasletako bat, bera ni bezala ibiliko dela unibertsitateko txokoren batean deika edo twitter bidez gertatutakoa sareratzen… Arnasa lasai hartu dut telefonoaren bestaldean lagunaren ahotsa entzun dudanean. Iskanbila amaitu da, ertzainak morroiak atxilotu dituzte eta bahitutakoak aske dira, nerbioak jota, baina libre.

Iban Arantzabal HUHEZIn

HUHEZIn irakasle ikasketak eta Gasteizen euskal filologia ikasi ondoren Sustatuko editore eta Goiena zuzentzen dihardu Iban Arantzabalek. Gaurkoan, Ikus-entzunezko ikasten ari garenongana etorri da eta hitzaldi interesgarri bat eskaini digu. Hasteko, komunitateen inguruan mintzatu zaigu eta Danbaka, Tokiko eta Goiena aurkeztu dizkigu. Goienaren komunitateari buruz aritu zaigu gero, unibertsala dela ideologia, pentsaera, izaera eta jokaera ezberdinei lekua uzten dietelako. Denona eta denontzako egina izatea azpimarratu du Ibanek.

Bestalde, bada harritu nauen gauza bat. Ibanek ariketa bat proposatu digu: pantailan agertzen zen hitza zein koloretakoa zen esatea. Horrela esanda erraza dirudi, baina urdina hitza berde kolorez azaldutakoan, berdea zela esatea kosta zaigu, bai lehen aldian behintzat. Ia denek hartu dugu parte eta hasieran jolas moduan hartu badugu ere, oso esanguratsua izan da. Ederki kostata, baina lortu dugu koloreak ondo esatea. Joxeri gehiago kosta zaio, agian. Izan ere, argi geratu da natibo digitalak izanda, ohituago gaudela ikustera irakurtzera baino. Denbora aurrera joan ahala, paragrafo laburretara, tipografia errazetara eta pantailan irakurtzera ohituko gara. Horregatik, hedabideek moldatu egin beharko dute eta guk, Ikus-entzunezko komunikazioko ikasketa hauetan, modu horretan informatzen ikasi beharko dugu.

Ez dakigu etorkizuna nolakoa izan den, eskuko telefono bidez informatuko garen, paper bidez… auskalo. Informazio ugari izango dugu eskuartean, baina guk, jendeari iritsiko zaiona aurkitu beharko dugula esan digu Ibanek. Erabat ados.  Jendea ez du narrazio hutsak erakartzen, horregatik, eragin egin beharko dugu irakurle, entzule edo erabiltzaileengan. Sentimenduak ukitu beharko ditugu, bihotzetara iritsi. Informazio eta hizkuntza asko izango ditugu, baina guk, hartzaileen gertuko sentitzea lortu beharko dugu, harremana izan dezagun eta bere senti gaitzaten.

“Izarne Olano”

Ez da lehenengo aldia nabigatzaileko bilatzailean “Izarne Olano” idazten dudana. Denok izan dugu inoiz gure izena idatzita zein bilaketa egiten dituen ezagutzeko, edo zeintzuk argazkiak agertzen diren ikusteko.
Gaurko bilaketan, ez dut sorpresa handirik izan. Espero bezala, erantzun gehienak ikasturte honetan zehar egindako lanak izan dira eta. Lana deitzen diet irakasleak agindutako proiektu txikiei, hala nola, twitter edota blogei. 1200 artikulu bilatu ditu Google bilatzaileak, denak nirekin lotutakoak: Twitterreko nire perfila, informazio konpetentziak materiako bloga, Joxeren ikasgaiko bloga, Web diseinuan egin berri dugun web orrialdea… Horretaz gain, lehendik ikusia nuen artikulu bat ikusi dut Ikus-entzunezko komunikazioekin zerikusirik ez duena. Laskorain Ikastolan DBHko 2. urtean Berde-berdea izeneko proiektua burutu genuen eta artikuluan, garai hartako gelako argazkia eta izen abizenak ageri dira. Azkenik, zerrendako 4.en bilaketak Kristina Aranzabe Olanoren netlogeko perfilera eraman nau. Netlog munduan lagun bezala nauka, antza. Ez nekien netloga banuenik ere, ez nuen gogoratzen behintzat. Nire perfilera joaten saiatu naiz, baina nota bat agertu zait pantaila erdian, nire perfilera sartzeko eskubidea netlogeko nire lagunek bakarrik dutela jakinaraziz. Beraz, konektatzen saiatu naiz baino ez nekien netloga egin nuen garaian orain daukadan korreo elektronikoa nuen. Eta zein pasahitz erabili nuen ere, auskalo.
Ondoren argazkietan zein bilaketa egiten zituen begiratu dut. Honek inpresio gehiago egin dit, lehenengo argazkia neurea izateagatik edo. Gainera, behin Gasteizen botatako parranda bateko argazkia agertu zait eta hori nondik zetorren ikusita ondorioztatu dut irudi gehienak blogean zintzilikatutakoak direla. Guztiak dira IKO09rekin lotutakoak, bat izan ezik. Argazki bat orain dela bost urtekoa da, lehen aipatutako Berde-berdea proiektukoa. Grazia egin dit garai hartako klaseko argazkia ikusteak.
Bilaketa bukatutzat emateko, googleko bideoetan, mapen aukeran eta gidan ere proba egin dut, baina ez du ezertxo ere aurkitu. Eskerrak, momentu batez Goggle maps zerbitzuak non bizi naizen azalduko zuela ere pentsatu baitut.

Inork sekula ahaztuko ez duen auzia

Zazpi urte pasa dira Espainiako poliziak euskara hutsean argitaratzen zen eguneroko bakarra itxi zuenetik. Zazpi urte Euskaldunon Egunkariako kazetariak, zuzendaritza eta euskalgintzako langileak froga barik auziperatu zituztenetik. 2003ko otsailaren 20az geroztik, atxiloketak, tratu txarrak eta beste hamaika esperientzia bizi behar izan dituzte. Itxiera, atxiloketa eta torturekin nahikoa ez eta gainera zazpi urte behar izan dituzte epaiketari ekiteko. 2010eko apirilean errugabetasuna adierazi du epaitegiak eta aske utzi ditu Egunkariako kazetariak. Albistea poztekoa da, dudarik gabe.
Absolbitu dituzte, baina garaipenik ez da hemen. Gertaera tamalgarri batzuk tamalgarriago ez egitea besterik ez da lortu. Pozik gauden arren, ez dugu ezertxo ere irabazi. Orain arte pasatakoa ez baitu inork sekula ahantziko, eta kazetariek bizi izan dituzten une latzak ez dizkie inork burutik kenduko. Bizitza markatu die eta orain errudun ez direla aitortu diguten arren, hauek bizi izandakoa ezin dugu isildu. Lehenengo pausoa eman dugu, baina bidearen hasieran goaz oraindik. Ezin baitugu ahaztu auzi ekonomikoak zabalik jarraitzen duela.

Kultura ala tortura?

Zezenketen inguruko aurkezpen bat egin dugu taldekideok Google Docs erabilita eta tresna honek dituen abantailez eta desabantailez jabetzeko balio izan digu. Hona hemen aurkezpena:

Euskarazko blog kolektiboa

Sustatu 2001. urtean sortu zen Slashdot, Barrapunto eta beste hainbat plataformetan oinarrituta. Orain dela bederatzi urte Internetekiko fobia zabalduta zegoen eta jendeak muzin egiten zion. Horri aurre egiteko bihurtu zen guztion erreferentziazko albistegi Sustatu eta oraindik ere ondo dabil Codesyntax eta Goiena enpresek kudeatzen duten blog hau.
Mota guztietako albisteak aurki daitezke bertan: interneteko kontuak eta folkloreak, hizkuntza eta batez ere euskararekin lotutako albisteak, teknologiaren ingurukoak, eguneroko albisteak… Gainera, batzuetan oraindik paperean agertu gabeko berriak ere argitaratzen dituztela azaldu du Luistxo Fernándezek. Hori izan da gehien harritu nauena, albisteen freskotasuna. Izan ere, egunean eguneko berriak argitaratzen dira. Hala ere, hedabide edo kazetaritza terminoak ez ditu gustuko Sustatuko editoreak eta blog soil bat bezala etiketatzen du bere burua. Sustatu blog kolektiboa da, sailkatze hierarkikorik gabeko komunikazio saio bitxi bat.
Tarteka bisitatzen dut atari hau eta bere helburuak ondo betetzen dituela uste dut. Diseinu argia du eta erabiltzeko oso erraza da. Bestalde, blogaren orrialde printzipalean, albisteen titularra eta albistearen zati bat soilik ageri dira eta aldamenean, guztia irakurtzeko aukera ematen du. Horrela, informazioa ez da neketsua egiten eta gustuko duzuna aukeratzeko erraztasuna ematen du. Komentarioen txokoa ere nahiko arrakastatsua da web atari honetan. Bejondeiela sustatuko langileei.

Hondamendia Haitin

Richter eskalan 7 graduraino iritsi zen lur mugimenduak hondakin artean lurperatua utzi zuen Haiti. Hondamendia «historikoa» izan zela aitortu zuen Nazio Batuen Erakundeak, eta hildakoak 200.000tik gora izan zitezkeela jakinarazi zuten bertako agintariek. Hala ere, gauzak nola zeuden ikusita, ia ziurra zen biktimen kopuru zehatza ez zela inoiz jakiterik izango. Izurriteak saihesteko gorpuak aurkitu ahala ari baitziren hilobiratzen, hobi komunetan.

Buruzagitzarik ez duen herrialde batez ari gara hizketan. Haitik ez du gobernu egiturarik, ezta politikorik ere eta ondorioz, ez zegoen nora zuzendu erreskate lanak burutzeko. Laguntza banatzeko arazo handiak egon ziren; elikagaiak tonaka heltzen ziren aireportura, arazoa ordea, haiek banatzeko baliabide falta zen. Janari asko bidaltzen zen arren, ez zen nahikoa, kontuan izanda kaltetuak hiru milioi inguru izan zitezkeela. Ondorioz, herritarren artean etsipena zabaldu ahala, lapurretak eta erasoak ere ugarituz joan ziren. Uhartean nahasmena zen nagusi eta gainera Gerardo Ducos ikertzaileak ohartarazi zuenez, «Emakumeak eta haurrak babesgabe daude, eta haien eskubideak urratzeko baldintza egokiak sortu dira; bortxaketak eta sexu gehiegikeriak eman daitezke». NBEko idazkarien arabera, Haitin «kaosa» zuten. Jendea goseak eta egarriak zegoen bitartean, erreplikek ere ez baitzuten etenik eta horrek herritarren artean psikosia berriro zabaltzea eragin zuen.

Azkenik, aipagarria da gertaerak izandako informazio maila altua, denbora gutxian izan baikenuen Haitin gertatutako lurrikararen berri. Informazio hori, Twitter eta Facebook bezalako sare sozialei zor diegu. Hauek, irudiak ikusteko aukera azkarra eskaintzen dute eta gertatutakoaren datu zehatzak bizkortasun osoz zabaltzea ahalbidetu zuten. Hedabide moduan jokatu dute oraingo honetan, telebista kateek uhartera joateko aukerarik ez zutelako izan. Hori dela eta, etorkizunean gertatzen den edozein hondamendiren informazioa modu azkarrean transmititzeko metodo eraginkorrak izango direlakoan nago.

Argazkia: Flickr.com / Egilea: Lui G. Marín / Data: 2010-1-18

Gakoaren gakoa

Internet sortu den bezala ernarazi dira sarearen txoko ezkutuak aurkitzen dituztenak ere. Hacker delakoak mirariak egin ditzakete antza, baina kalte izugarriak egitera iritsi daitezke. Horregatik, pasahitz egokiak erabiltzea da gakoa, gakoaren gakoa. Nire kasuan, bi pasahitz erabiltzen ditut. Sarbiderako giltza hau eskatzen duten zerbitzu mordoa dago eta bakarra erabiltzea oso arriskutsua iruditzen zait, bakar hori asmatuz gero, kontu guztietan sartu daitezkeelako. Ezin dizkiegu gauzak horren errez ipini. Beraz, hemendik aurrera gako gehiago erabiltzen saiatuko naiz. Baina nola oroitu denez? Ikus-entzunezko komunikazioko lehenengo urtean egin berri ditugun kontu pilarekin, ezinezkoa da denak gogoan edukitzea. Memoria altxorra dela diote, eta ez alperrik. Gako asko baditugu, nonbait idatzi eta leku ezkutu batean ondo gordeta edukitzea litzateke egokiena. Bestetik, ez ditut pasahitz sinpleak erabiltzen, ez bainaiz “0000” gakoen aldekoa. Letrak eta zenbakiak nahasten ditut, baina badut pasahitz bat zeina datu pertsonal batean oinarrituta dagoen. Horregatik, hemendik aurrera besteentzat asmatzeko zaila den pasahitza erabiliko dut, informazio pertsonalarekin lotuta ez dagoena behinik behin. Pasahitz asmaezinik ez dago, baino onena aukeratu behar dugu. Ez gara artista egingo, ea nork onena asmatu, baina ezinbestekoa da zuretzat gogoratzeko erraza den eta besteek inoiz imajinatuko ez luketen gakoa asmatzea.